Fluoroetylo-L-tyrozyna (18F)
Fluoroetylo-L-tyrozyna (18F) to substancja czynna stosowana w medycynie nuklearnej. Jest to izotop fluoru (18F), który ulega rozpadowi do stabilnego tlenu (18O) z okresem półtrwania wynoszącym 110 minut oraz emisją promieniowania pozytonowego o maksymalnej energii 634 keV, po czym uwalnia się fotonowe promieniowanie anihilacji o energii 511 keV.
Jest stosowany do diagnostycznego obrazowania onkologicznego chorób lub funkcji, w którym celem diagnostycznym jest zwiększony napływ aminokwasów do określonych narządów lub tkanek. Szczególnie udokumentowane jest jego zastosowanie w diagnostyce glejaków.
Dawkowanie substancji jest zależne od wielu czynników, w tym masy ciała pacjenta, typu użytego aparatu, skanera PET/TK oraz trybu akwizycji obrazu. Dla osób dorosłych o masie ciała 70 kg zalecana dawka aktywności wynosi od 180 do 250 MBq. Dawkę należy dostosować do masy ciała pacjenta. U dzieci i młodzieży dawkę radioaktywności oblicza się na podstawie masy ciała i zaleceń Europejskiego Stowarzyszenia Medycyny Nuklearnej (EANM).
Fluoroetylo-L-tyrozyna (18F) jest podawana w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym. Ze względu na możliwość zwiększonego narażenia na promieniowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby konieczne jest dokładne rozważenie dawki radioaktywności, jaka ma być podana.