GENSULIN

WSKAZANIA

Lek Gensulin zawiera insulinę ludzką otrzymywaną metodą rekombinacji DNA z zastosowaniem bakterii Escherichia coli i jest identyczna z insuliną wytwarzaną przez organizm ludzki. Insulina jest hormonem wytwarzanym w organizmie ludzkim w trzustce. Bierze udział w przemianach węglowodanów, tłuszczów i białek, powodując m.in. obniżenie stężenia glukozy w krwi. Niedobór insuliny w organizmie powoduje cukrzycę. Insulina podawana w postaci wstrzyknięć działa identycznie jak hormon wytworzony w organizmie.

Lek jest dostępny w fiolce 10 ml i przeznaczony jest do stosowania z odpowiednią strzykawką lub dostępny jest we wkładzie 3 ml i przeznaczony jest do stosowania z systemami do podawania insuliny.

Gensulin M30, M40 i M50 są to mieszaniny insuliny szybko działającej i insuliny długo działającej (tzw. zawiesina izofanowa dwufazowa), po podaniu których początek działania występuje w ciągu 30 min., działanie maksymalne – pomiędzy 2-8 godziną, a długość działania wynosi do 24 godzin i zależy od wielkości dawki.

Gensulin N (zawiesina izofanowa) jest insuliną długo działającą. Oznacza to, że początek jej działania, polegający na zmniejszeniu stężenia cukru we krwi, rozpoczyna się w ciągu 1,5 godziny od podania, działanie maksymalne występuje między 3-10 godziną, (w zależności od wielkości dawki) i trwa do 24 godzin.

Gensulin R (roztwór) jest insuliną szybko działającą. Oznacza to, że początek jej działania, polegający na zmniejszeniu stężenia cukru we krwi, następuje w ciągu 30 min. po wstrzyknięciu, działanie maksymalne występuje po 1-3 godzinach od podania; działanie hipoglikemizujące preparatu (obniżające poziom glukozy we krwi) utrzymuje się do 8 godzin i zależy od wielkości dawki.

SKŁAD

Substancją czynną leku jest insulina ludzka otrzymywana w wyniku rekombinacji biotechnologicznej. 1 ml zawiera 100 j.m. insuliny ludzkiej. 1 fiolka zawiera 10 ml odpowiadające 1000 j.m. insuliny ludzkiej. 1 wkład zawiera 3 ml odpowiadające 300 j.m. insuliny ludzkiej.

Inne składniki leku to:
Gensulin M30 (30/70): m-krezol, glicerol, fenol, protaminy siarczan, wodorofosforan dwusodowy dwunastowodny, cynku tlenek, kwas solny, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań
Gensulin M40 (40/60): m-krezol, glicerol, fenol, protaminy siarczan, wodorofosforan dwusodowy
dwunastowodny, cynku tlenek, kwas solny, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań
Gensulin M50 (50/50): m-krezol, glicerol, fenol, protaminy siarczan, wodorofosforan dwusodowy
dwunastowodny, cynku tlenek, kwas solny, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań
Gensulin N: m-krezol, glicerol, fenol, protaminy siarczan, wodorofosforan dwusodowy
dwunastowodny, cynku tlenek, kwas solny, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.
Gensulin R: m-krezol, glicerol, kwas solny, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

DAWKOWANIE

W praktyce klinicznej znanych jest wiele schematów leczenia insuliną ludzką. Doboru właściwego z nich, indywidualnie dla konkretnego pacjenta, w zależności od jego zapotrzebowania, musi dokonać lekarz. Lekarz, na podstawie stwierdzonego stężenia glukozy w krwi, indywidualnie ustala właściwą dawkę oraz rodzaj preparatu insuliny.

Zmiany dawkowania, decyzje o mieszaniu preparatów insuliny oraz zamiany na inne preparaty insulin mogą być dokonywane jedynie przez lekarza. Należy samodzielnie sprawdzać stężenie glukozy w moczu i krwi, za pomocą prostych testów (np. paskowych). Jeśli stężenie glukozy nie jest prawidłowe, należy powiadomić o tym lekarza. Należy przestrzegać regularnych wizyt u lekarza, zwłaszcza w pierwszych tygodniach leczenia insuliną.

Szczegółowy sposób użycia znajduje się w pełnej ulotce, której pobranie możliwe jest w dolnej sekcji strony.

PRZEDAWKOWANIE

Po przedawkowaniu insuliny pojawiają się objawy hipoglikemii (stężenie cukru we krwi jest za małe). Należą do nich: apatia, stan splątania, kołatanie serca, bóle głowy, poty i wymioty. W umiarkowanej hipoglikemii wystarcza podanie słodkich płynów lub pożywienia bogatego w węglowodany. Zalecany jest odpoczynek. Chorzy powinni nosić przy sobie cukier w kostkach, glukozę lub słodycze.

Ciężka hipoglikemia może doprowadzić do drgawek i utraty przytomności, a nawet zgonu. Pacjent może odzyskać przytomność po wstrzyknięciu glukagonu przez osobę przeszkoloną. Po podaniu glukagonu, od razu po odzyskaniu przytomności, należy spożyć cukier lub przekąskę zawierającą cukier. Jeśli pacjent nie odzyskuje przytomności po podaniu glukagonu, powinien być leczony w szpitalu. Po każdorazowym podaniu glukagonu należy uzyskać poradę medyczną w celu ustalenia przyczyny hipoglikemii i możliwości zapobiegania jej wystąpieniu w przyszłości.

Należy poinformować krewnych, przyjaciół i współpracowników, że w przypadku utraty przytomności trzeba nieprzytomnego ułożyć na boku i natychmiast uzyskać poradę medyczną. Nie wolno w takim przypadku podawać pacjentowi nic do jedzenia ani do picia, ponieważ mogłoby to być przyczyną zadławienia.

W przypadku hipoglikemii z utratą przytomności lub częstych stanów hipoglikemii należy skontaktować się z lekarzem prowadzącym, gdyż może być konieczna zmiana dawki insuliny i pory jej przyjmowania oraz zmiana diety i aktywności fizycznej.

Przyczyny wystąpienia hipoglikemii:
– wstrzyknięcie zbyt dużej dawki insuliny
– zbyt mały lub pominięty posiłek
– wykonanie większego niż zwykle wysiłku fizycznego.

JEDZENIE I PICIE

Gensulin M30, M40, M50, N oraz R, należy podawać w ciągu 15 min przed posiłkiem. Bardzo ważne jest przestrzeganie obfitości i regularności posiłków.

CIĄŻA I KARMIENIE PIERSIĄ

W czasie ciąży, planowania ciąży lub podczas karmienia piersią: należy skontaktować się z lekarzem
prowadzącym.

Ciąża u chorej na cukrzycę jest wskazaniem do stosowania insuliny. W czasie ciąży jest szczególnie ważne utrzymanie prawidłowego stężenia glukozy w krwi, ponieważ zbyt wysoki poziom cukru we krwi u kobiet w ciąży może powodować wady płodu. W pierwszym trymestrze ciąży następuje zmniejszenie zapotrzebowania na insulinę z koniecznością zmniejszenia dawki insuliny, które jednak stopniowo wzrasta w ciągu 2 i 3 trymestru, przeciętnie o 75% dawki sprzed okresu ciąży. Bezpośrednio po porodzie zapotrzebowanie na insulinę gwałtownie zmniejsza się.

U pacjentek z cukrzycą, karmiących piersią, może być konieczne dostosowanie dawki insuliny i (lub) stosowanej diety, ponieważ w czasie laktacji zapotrzebowanie na insulinę jest mniejsze niż przed ciążą, a wyrównanie do pierwotnego zapotrzebowania następuje po 6-9 miesiącach.

ULOTKA



CHPL





Podziel się własną opinią i pomóż innym pacjentom. Napisanie opinii nie wymaga rejestracji i logowania się. Komentarze wulgarne, obraźliwe, zawierające linki reklamowe, zawierające oferty sprzedaży lub kupna leku, będą sukcesywnie usuwane.

Please enter your comment!
Please enter your name here